Większość problemów eksploatacyjnych systemów sygnalizacji pożaru, zwłaszcza uciążliwe fałszywe alarmy, bierze się z doboru czujki nieodpowiedniej do warunków w pomieszczeniu. Poniżej praktyczne zestawienie typów i ich zastosowań.
Najpowszechniejszy typ, wykrywający rozproszenie światła na cząstkach dymu. Bardzo dobrze reaguje na pożary tlące się z dużą ilością dymu, typowe dla materiałów takich jak papier, tkaniny czy izolacja kabli.
Słabiej radzi sobie z pożarami o płomieniu czystym i niewielkiej emisji dymu (np. alkohol). Jest wrażliwa na kurz, parę wodną i spaliny, dlatego nie sprawdza się w kuchniach, garażach, kotłowniach czy pomieszczeniach zapylonych.
Reaguje na przekroczenie progu temperatury (typ statyczny) lub na szybkość jej przyrostu (typ różniczkowy). Jest odporna na dym, kurz i parę, więc stosuje się ją tam, gdzie czujka optyczna generowałaby fałszywe alarmy: w kuchniach, garażach, pralniach, kotłowniach.
Wadą jest późniejsza detekcja, zanim temperatura na suficie wzrośnie do progu, pożar zdąży się już rozwinąć. Dlatego czujek termicznych nie stosuje się na drogach ewakuacyjnych ani tam, gdzie liczy się wczesne ostrzeganie.
Łączy detektor optyczny z termicznym, a niekiedy także z czujnikiem tlenku węgla. Algorytm analizuje sygnały łącznie, co pozwala odróżnić realny pożar od zakłócenia, np. para wodna podnosi sygnał optyczny, ale nie termiczny.
To dziś domyślny wybór w większości pomieszczeń biurowych i użyteczności publicznej. Kosztuje więcej od zwykłej czujki optycznej, ale znacząco redukuje liczbę fałszywych alarmów, co w obiekcie z monitoringiem pożarowym ma wymierną wartość.
Czujka liniowa (bariera dymowa: nadajnik–odbiornik lub reflektor) chroni długie przestrzenie o dużej wysokości, hale magazynowe, kościoły, atria, hale produkcyjne. Zastępuje kilkadziesiąt czujek punktowych i nie wymaga dostępu do sufitu przy każdej konserwacji.
System zasysający (ASD) pobiera próbki powietrza rurkami i bada je w module detekcyjnym o bardzo wysokiej czułości. Stosuje się go w serwerowniach, archiwach, muzeach oraz w chłodniach i obiektach, gdzie czujka punktowa reagowałaby zbyt późno lub jest trudno dostępna.
Powierzchnia dozorowana przez jedną czujkę zależy od jej typu, wysokości pomieszczenia i kąta nachylenia stropu. Wraz ze wzrostem wysokości rośnie czas potrzebny na dotarcie dymu do czujki, a powyżej pewnych wartości czujki punktowe przestają być skuteczne, wtedy stosuje się rozwiązania liniowe lub zasysające.
W pomieszczeniach z belkami stropowymi lub podciągami trzeba uwzględnić podział na strefy, przegroda o odpowiedniej wysokości blokuje rozpływ dymu i wymaga osobnej czujki po każdej stronie.
Najczęstsze przyczyny to zabrudzenie komory optycznej, para wodna, kurz po pracach budowlanych lub czujka optyczna zamontowana w miejscu wymagającym termicznej. Pierwszym krokiem jest odczyt historii zdarzeń i stopnia zabrudzenia z centrali.
Producenci podają zalecany okres eksploatacji, dla czujek optycznych to zwykle kilkanaście lat. Niezależnie od tego konserwacja obejmuje okresowe czyszczenie i sprawdzenie czułości.
Formalnie może spełniać wymagania, ale przy intensywnym przepływie powietrza z klimatyzacji dym jest rozcieńczany i detekcja następuje późno. W serwerowniach standardem jest system zasysający.
Doradzamy przy doborze rozwiązań i przygotowujemy wyceny dla konkretnych obiektów. Odpowiedź w 24 godziny robocze.
Skontaktuj się z nami →Dwa skróty, które w praktyce bywają używane zamiennie, a różnią się zakresem. Kiedy obiekt musi mieć system sygnalizacji pożaru?
PH30, E90, FE180, oznaczeń jest wiele i łatwo je pomylić. Wyjaśniamy, co realnie oznaczają i dlaczego sam kabel to za mało.
Sprzęt w szafie zamienia niemal całą pobraną moc w ciepło. Jak to policzyć i czym to odprowadzić, zanim latem zacznie się restartować.